تنها خدا وجود دارد و بس
بنابراین هرآنچه هست، اوست. نام دیگر خدا؛ هستی است.
بودن، خدا بودن است. ما از این حقیقت در حجابیم.
مسئله این نیست که چگونه به ذات ربوبی برسیم؛
مسئله اینست که چگونه حقیقت مذکور را درک کنیم.
ما زبان هستی را از یاد برده‌ایم.
باید حقیقت از یاد رفته را دوباره بیاد بیاوریم.
خود را بیاد آور. خود را کشف کن.
خود را بشناس، آنگاه خدا را شناخته‌ای…
ذات تو در ذات الهی مستحیل است.
همچون قطره‌ای که در دریا افتاده است.
و از او فقط نامی باقی مانده است و بس.
نامی که بنوبه خود، قطره فرو افتاده در دریا بیش نیست.
اگر خود را بشناسی، ذات الهی همه چیز را برای تو شهود خواهد کرد.
آنگاه درخواهی یافت که هرچیزی، خداست که به تصویر خویش می‌نگرد.
وقتی ببینی با خدا احاطه شده‌ای
ناخودآگاه به رقص در می‌آیی
شوری همچون طوفان تو را در بر می‌گیرد، تو را می‌رباید، می‌برد.
و تو را به لایتناهی پیوند می‌زند…

زندگی تصویریست!
قلم و کاغذ و رنگش از توست.
قلمت را بردار!
و به نقاشی آن همّت کن!
گاه گاهی دو سه گامی
به عقب پای گذار،
و تماشایش کن.
گر پسندیدی آن را،
حرفی نیست.
غیر از آن بود؛ هنوز،
کاغذ و رنگ و قلم در کفِ توست.
تا زمانی باقیست،
قلمت را بردار
و به رنگی خوش تر،
روشن و روشن تر،
نقشِ دیگر انداز.
و به پیکارِ سیاهی پرداز…

ولی

دل هایمان برای دیدنت پر می کشد

اسم قشنگت قلبمان را می لرزاند

نمی گوییم عاشقیم

ولی بی تـــــــو

تحمل زنده ماندن را نداریم…

خدای دیروز و امروز ، خدای فردا هم هست

ما اولین بار است بندگی میکنیم…

ولی او بی زمانی است که خدایی میکند !

اعتماد کن به خدایی اش…

عمل اندک و بادوام که بر پایه ی یقین باشد در نزد خداوند از عمل زیادی که بدون یقین باشد برتر است.

زندگی زیباست؛ اما شهادت از آن زیباتر است.سلامت تن زیباست؛ اما پرنده عشق، تن را قفسی می بیند که در باغ نهاده باشند.
و مگر نه آنکه گردن ها را باریک آفریده اند، تا در مقتل کربلای عشق، آسان تر بریده شود؟!
و مگر نه آنکه خانه تن ، راه فرسودگی می پیماید تا خانه روح، آباد شود؟!
و مگر نه آنکه از پسر آدم، عهدی ازلی ستانده اند که حسین را از سر خویش، بیشتر دوست داشته باشد؟!
و مگر این عاشق بی قرار را بر این سفینه سرگردان آسمانی، که کره زمین باشد، برای ماندن در اصطبل خواب و خور آفریده اند؟!
و مگر از درون این خاک، اگر نردبانی به آسمان نباشد، جز کرم هایی فربه و تن پرور برمی آید؟!
ای شهید، ای آنکه بر کرانه ازلی و ابدی وجود نشسته ای، دستی برآر و ما قبرستان نشینان عادات سخیف را نیز، از این منجلاب بیرون کش…

عکس: غروب شلمچه